مادر

مادر وقتی از تو حرف می زنم احساس می کنم به خدا نزدیکترم و در

 مقدس ترین نقطه لحظات زندگی قرار گرفته ام. وقتی نام مقدست را بر

 زبان می آورم بغض گلویم را می فشارد شاید این نشان عشق

 خالصو پاک است. 

. 

مادر تو تمام شادی هایت را به من بخشیدی و غمهایت را در خود فرو

 ریخته ای، تا نفس دارم و بعد از مرگ نیز روحم فراموشت نخواهد کرد.

 ای خدای بزرگ! به من توانائی بده هرگز از پله های غرور بالا نروم و

 لحظات شادم را در کنارش باشم. کمک کن قلب رئوف و قشنگ این

 فرشته زمینی ات را هرگز نلرزانم و آسمان آرزوهایش را خراب نکنم. 

روزت مبارک

مادر

مادر تو را چه بنامم که هیچ چیز یارای برابری با تو را ندارد
کوهت ننامم که کوه پایداری و استقامت از تو آموختهرودت نخوانم که رود صداقت و پاکدامنی تو را به ارمغان برده
آسمانت نخوانم که بسی بلندتر و رفیع تری و آسمان زیر گامهای توست 

عمرت مستدام؛ نامت جاودان و روزت مبارک

علل دزدی درکودکان

ین دزدها علائم كم و بیش مشابهی مشاهده می شود . این علائم عبارتند از : برداشتن و پنهان ساختن اشیای دیگران ، گاهی ربودن اشیایی كه فرد به آن ها نیاز ندارد ،انكار خلاف بودن دزدی ،تقلب و ریا ،بی توجهی و نادیده انگاشتن حقوق دیگران ،ناسازگاری اجتماعی ،بی كفایتی و عدم اعتماد به نفس ، فرار از منزل و مدرسه ، دروغگویی ، مخفی ساختن وسایل دزدیده شده ،پرخاشگری و ضرر رساندن به اطرافیان ،كم فروشی ،گرانفروشی ،كم كاری ، احساس حقارت و جیب بری .

علل:

علل دزدی را به طور كلی به سه دسته:علل مادی،علل روانی و علل اجتماعی طبقه بندی میكنند:

1. علل مادی :یكی از علل دزدی نیازهای مادی است كه عده ای از كودكان به علت آنكه زندگی فقیرانه ای دارند و نیازهای مادی آنان از قبیل: تغذیه ناكافی ،لباس نامناسب نداشتن پول تو جیبی و اسباب بازی و ... موجب می شود كه كودك این نیازها را از طریق دزدی برآورده سازد .پدران و مادرانی كه دائما از وضع اقتصادی خود شكایت می كنند به نوعی كودكان خود را به عمل دزدی تشویق می كنند.در این زمینه ،انگیزه تملك ،كودكان را وا می دارد تا دست به دزدی بزنند.

2. علل روانی : ناكامیها و مورد بی مهری و بی توجهی قرار گرفتن كودك در خانواده موجب می شود كه كودك به نوعی در برابر این كمبود ها دست به واكنش بزند .در این مورد ،سرقت كه با لجبازی و دروغگویی همراه است ،واكنشی نسبت به ناسازگاری كودك با عواملی قابل ذكر است نظیر: محرومیت از محبت والدین كه موجب اضطراب كودك می شود ، جبران احساس حسادت ، احساس ناامنی حاصل از رفتار خشونت آمیز والدین در منزل ،وجود نامادری یا ناپدری ،انتقام گرفتن از والدین ،آرزوی بدست آوردن اشیای پر زرق و برق كه جز از طریق دزدی رسیدن به آنها برایش ممكن نیست ، صدمه زدن به دیگران به منظور تخلیه عقده های روانی و محدودیت قائل شدن و سخت گیری های والدین و ...

3. علل اجتماعی : گفتیم كودك ، دزدی را یاد می گیرد و پدر و مادر اولین الگو و سرمشق كودكان هستند .چنانچه والدین مرتكب دزدی شوند و كودك شاهد عمل آنان باشد ، دزدی را می آموزند . همچنین كودك دزدی را از دوستان، همبازی ها و همسایگان خود یاد می گیرد. در این زمینه ، عواملی نظیر الگوهای غلط تربیتی ، معاشرت با دوستان ناباب ، ضعف مذهبی و سقوط ارزش های اخلاقی ، محیط اجتماعی نابسامان ، عدم كنترل رفتار كودكان، قحطی ، بحران های حاصل از جنگ و زلزله و آتش فشان ، زندگی در محله های جرم زا ، مهاجرت ، اعتیاد، فقر و تنگدستی ، میل به خود نمایی و جدایی پدر و مادر و ... گرایش كودك را به دزدی تشدید می كند .

درمان:

برای درمان دزدی ، باید علل و انگیزه های آن مشخص شود . دزدی معلول است و علل متفاوتی دارد برخورد و مبارزه صرف با معلول ، موثر نیست و باید به رفع علل دزدی اقدام شود. درمان دزدی باید بر اساس محبت در محیطی آرام انجام شود . برای درمان ، روش های زیر پیشنهاد می شود:

1- بدون آنكه به كودك لقب دزدی داده شود ، باید طوری عمل شود كه كودك بداند اطرافیان متوجه عمل او شده اند ، ولی برای آنكه رسوا نشود چنانچه قول دهد كه عملش را دیگر تكرار نكند ، دزدی او افشا نخواهد شد، به بیان دیگر ، برای كودكانی كه بار اول دست به دزدی می زنند كافی است كه آنان را متوجه عمل نادرست خود بكنیم .

2- از كودكی كه مرتكب دزدی شده است ، باید شیء دزدیده شده را پس گرفت و به صاحبش باز گرداند و در این مورد ، كودك متوجه كرد كه اعمال و رفتارش تحت كنترل دقیق قرار دارد.

3- نصیحت كودك با شیوه ای صحیح در كاهش دزدی ، همچنین درمان آن می‌تواند مفید واقع شود . جلوی دزدی را باید از همان آغاز و در سنین كودكی گرفت و باید به كودك تفهیم كرد كه عملش نادرست است. در صورتی كه دراصلاح رفتار كودكان سهل انگاری شود ، اصلاح رفتار در بزرگسالی مشكل خواهد بود.

4- روش های دیگری كه برای پیشگیری و درمان دزدی كودكان پیشنهاد شده عبارتند از : ارضای نیازهای مادی ، اعتماد به كودك، صحبت صادقانه وبی پرده با كودك، دور كردن وسایلی كه وسوسه دزدی را در كودك افزایش می دهند ، نشاندن كودك در كلاس در معرض دید معلم ، دادن غذای رایگان به كودك در مدرسه ، دادن پول توجیبی ، ارزش دادن به كودك ، دادن عزت نفس به كودك ، بازداشتن كودك از مشاهده فیلم هایی كه در آن دزدی انجام می شود و ایجاد تسهیلات و امكانات برای سرگرمی برای كودكان و ... .

این یادآوری لازم است كه تا حد امكان باید از تنبیه بدنی كودك دزد ، ممانعت به عمل آید و در مقابل با استفاده از استدلال ، كودك با زشتی و قباحت كارش آشنا شود .

روش های رو یا رویی والدین با دزدی كودكان :

1- آرام باشید: رفتار هیجانی ، تند و اغراق آمیز از خود نشان ندهید چون این ناراحتی ممكن است باعث افسردگی ،‌احساس گناه و شرمساری شود و در این حالت بر عزت نفس كودك تأثیر منفی می گذارد. پس باید روش منطقی وسنجیده برای رویارو شدن با این رفتار كودك باید برگزید.

2- عكس العمل زود و مناسب انجام دهید: همان قدر كه والدین نباید رفتاری هیجانی و تند از خود نشان دهند ، همانقدر هم باید رفتاری مناسب و سنجیده در آن لحظه نشان دهند .

3- پیامد های رفتاری كودك را برایش توضیح دهید : مثلاً عذر خواهی كردن بعد از دزدی .

4- تفاوت « قرض گرفتن» و "دزدیدن" را برای كودك شرح دهید.

5- بررفتار كودك نظارت بیشتری داشته باشید .

6- علت دزدی كودك راپیدا كنید.

7- كودك راوادار به قسم خوردن نكنید. به او بگویید: امیدوارم این طور باشد كه تو می‌گویی ، و اجازه دهید كودك ، اعتماد شما را نسبت به خودش درك و احساس كند.

8- به كودك كمك كنید راههای پول در آوردن صحیح را پیدا كند .

9- كودك را به دلیل اشتباهش شرمنده نكنید.

منبع: http://5dabestani.mihanblog.com/post/346

جذابیت کلاس درس و جلوگیری از خستگی معلم و دانش آموزان

     هر معلمی با بالا رفتن تجربه اش پی خواهد برد که باید به برخی کارهای ضروری در کلاس درس توجه نماید ، بعضی اعمال را نباید انجام دهد، و خود را در کلاس برای دقایقی به جای شاگردان فرض نماید . تجربه نشان داده معلمانی که در کلاس درس فعالیت و تحرک بیشتری داشته ، به شغل خود علاقه و عشق می ورزند ، هدف های متنوعی دارند ، درگیری ها و جنگ اعصاب کمتری داشته باشند ، دیر تر از دیگران فرسوده و شکسته خواهند شد و همیشه به عنوان فردی شاداب و با نشاط و موفق در شغل خود نزد دیگران شناخته شده اند . در زیر به صورت خلاصه ، کارهایی که معمولا" در کلاس درس باعث حلب توجه دانش آموزان ، علاقمندی به درس و معلم و نشاط آنان میشود و برگفته از تجارب شخصی است ، ذکر می گردد .

        موارد زیر در دوره ابتدایی تا دبیرستان اعمال شده است و تاثیرات شگرفی بر دانش آموزان داشته است :

1-     به محض مشاهده علایم خستگی در دانش آموزان و حواس پرتی آنان ، جریان تدریس  یا پرسش را قطع کرده و به آنها اجازه داده شود که از جای خود بلند شده ، کشش عضلانی داشته ، نفسی بکشند و دقایقی کوتاه آزاد باشند ( در این حال تحمل برخی مزه پرانی ها به هم در جلسات اول  ، ضروری است و سپس عادت خواهند کرد ) ، اگر بدون توجه به خستگی دانش آموزان به تدریس یا پرسش ادامه دهیم ، در واقع کاری بیهوده و بی ثمر را دنبال خواهیم کرد .

2-     هیچگاه بدون اطلاع قبلی ، پرسش کلاسی یا امتحان کتبی برگزار نکنیم و حتی در جلسه قبل ، صفحات و نوع پرسش و حتی افرادی که از آنان پرسش شفاهی انجام می شود تلویحا" مشخص شوند و این صرفا" برای رفع حالت اضطراب دانش آموزان است ، برخی معلمان برای  حالت " همیشه آماده باش بودن کلاس " توجهی به این نکته ندارند که امتحان یا پرسش  بدون اطلاع قبلی ، از نظر دانش آموزان نوعی مچ گیری محسوب می شود . در رابطه با دانش آموزانی که از آنان پرسش به عمل می آید باید گفت معمولا" به سه دسته تقسیم می شوند و هر کسی تکلیف خود را خواهد دانست و در کنار آن پاسخ گویی داوطلبانه هم مد نظر قرار می گیرد و بدین ترتیب دانش آموزان تمایل بیشتری هم برای جواب دادن دارند و درگیری ها خیلی کمتر می شود .

3-     حتما" قبل از تدریس درس جدید ، خلاصه مطلب قبلی برای دانش آموزان گفته شود و آنها را به هم ربط داد

 

از آنجایی که دانش آموزان کلاس اول تقریبا حروف الفبا را یاد گرفته و به قول خودشان با سواد شده اند، بسیار مشتاقند که کتاب های داستان و یا نوشته ای را برای بزرگترها و ویا والدین خود بخوانند. تقریبا همیشه در اواخر سال تحصیلی بعد از پایان کتاب فارسی و تدریس تمامی حروف الفبا ، از دانش آموزانم می خواهم که کتاب داستانی را با کمک والدین خود نوشته و با طراحی و نقاشی های زیبا به کلاس بیاورند. هر روز هم یکی دونفر از بچه ها در وقت های اضافه از روی کتابهای خود برای بچه ها با صدای بلند می خوانند و در آخر هم این کتاب ها را در کتابخانه کلاس نگهداری می کنیم.

والدین و آموزگاران محترم باید توجه داشته باشند هر چه ایجاد انگیزه و تشویق کودکان در مقطع دبستان ،به امر کتابخوانی بیشتر باشد ، توانسته ایم این کار مثبت را در وجود آنها نهادینه کنیم.

لبخند وشادی

بخندید تا دتیا به شما بخندد.

اخلاق شوخ وروح شاد،جسم انسان راهیشمه جوان وسالم نگه میدارد.

زیرا شوخ طبعی وسبک روحی برای بدن آدمی درحکم نور خورشید برای گیاهان است

وهمانگونه که آفتاب جان تازه به گیاه می دهد

سر خوشی ونشاط هم روح تازه درکالبدبشر میدهد

معلم خوب

معلمان خوب:

• هدف دارند

• منتظر موفقیت همه دانش آموزان هستند

• تحمل ابهام را دارند

• برای ارضای نیازهای بچه‌ها تمایل به تغییر و هماهنگی دارند 

• از ندانستن ناراحت نمی شوند

• به کارشان فکر می‌کنند

• از مدلهای مختلف یاد می‌گیرند

• از کار و شاگردانشان لذت می‌برند

آموزش و پرورش ژاپن

مدارس ابتدایی در ژاپن بسیار جالب و دیدنی هستند، ساختار و نظام آموزش ابتدایی ژاپن به پرورش شخصیت کودک در این دوره بسیار توجه دارند. فضای فیزیکی مدارس ابتدایی بسیار مجهز و درخور توجه هست، به طوری که اکثر مدارس ابتدایی در ژاپن استخر دارند و فضای فیزیکی بسیار تمیز و با طراوت هستند. اما چرا مدارس ابتدایی؟
اکثر پژوهشگران آموزش و پرورش ژاپن، مدارس ابتدایی ژاپن را بسیار سرزنده، بزرگ، جالب و جاذب توصیف کرده اند، برای مثال «کومینگر» می گوید:
مدارس ابتدایی، گل سرسبد آموزش و پرورش ژاپن هستند. ژاپن در مقایسه با ایالات متحده آمریکا، سهم بیشتری از تولید ناخالص ملی خود را در مقاطع ۱۲ سال تحصیلی (ابتدایی تا دبیرستان) و مقدار کم تری از آن را در آموزش دانشگاهی خویش، هزینه می کند.
در طول بیش از یکصد سال، رهبران و دولتمردان ژاپنی به دوره آموزش ابتدایی به عنوان محوری سرنوشت ساز در توسعه ملی، نظر داشتند، چنان که «آری نوری، موری»
(معمار مدرنیزاسیون ژاپن) در سال ۱۸۸۵ می نویسد: کشور ژاپن باید از مقام سومی، به مقام دومی در جهان برسد و از آن رتبه به مقام اول دست یابد و نهایت هدف نیز باید رهبری کل کشورهای جهان باشد. به همین سبب بهترین راه برای نیل به آن هدف والا، صرف انرژی ملی برای ایجاد بنیادی مستحکم در آموزش دوره ابتدایی در این کشور است.
۹۹ درصد دانش آموزان دوره ابتدایی در ژاپن در مدارس ابتدایی دولتی، در محل اقامت خود درس می خوانند در این دوره تحصیلات، آموزش رایگان است و فرزندان تمام ساکنان محل، اجازه ثبت نام دارند.
در ژاپن ۹۰ درصد دانش آموزان، کلاس دوازدهم را با موفقیت پشت سر می گذرانند (این نسبت در آمریکا ۷۳ درصد و در اروپا ۵۰ درصد است)
▪ اهمیت بسیار زیاد مردم و دولت ژاپن به آموزش و پرورش (دولت ژاپن بیشترین سهم از تولید ناخالص ملی را صرف دوره های آموزش پیش دبستانی و ابتدایی می کند)

تاکید بر کارگروهی (تیمی)
▪ انعطاف فکری و نوپذیری نوسازی اعجاز آمیز ژاپن
▪ نظام آموزشی کارآمد - کیفیت بالای آموزش
▪ پشتکار، صبر و حوصله، انضباط درونی
▪ احترام به دیگران
▪ روح همکاری دسته جمعی
▪ انضباط و شوق به کار
▪ ثبات
▪ شوق یادگیری
▪ اخلاق کار و تلاش
▪ در زمینه مدیریت، ژاپنی ها به رهبری جمعی گرایش دارند
▪ تاکید بر جنبه کاربردی آموزش
▪ شیوه آموزش عملگرا، تاکید بر آزمایش و پژوهش
▪ دانش آموزان در کارهای مدرسه مشارکت فعال دارند (تعاون، همراهی گروهی)
▪ مدرسه در ژاپن محل زندگی دانش آموزان است
▪ در مدارس سعی در بالابردن «اعتماد به نفس» فراگیران (دانش آموزان) است
▪ مدارس ژاپنی تلاش برای رشد خلاقیت، رشد روحیه کارگروهی می کنند
▪ بازی های آزاد در مدارس مورد توجه است
▪ مدارس ژاپنی - بچه ها را برای زندگی در جامعه تربیت می کند
▪ پرورش حس اعتماد به نفس
▪ شکوفائی خلاقیت
▪ مشارکت و درگیرکردن بچه ها به صورت عملی
▪ پرورش حس مسئولیت پذیری
▪ تاکید بر رفاقت بین دانش آموزان به جای رقابت
▪ تاکید بر دوستی و همکاری بین بچه ها
▪ همکاری در نظافت مدرسه
▪ همکاری بسیار نزدیک خانواده (اولیاء) با مدرسه
▪ تاکید بر دوستی و رفاقت در مدارس
▪ توجه به خودفرمانی یا خود مدیریتی
▪ تاکید بر رشد اجتماعی سهم زیادی از آموزش در ژاپن به زندگی اجتماعی و رشد اجتماعی می پردازد.
▪ ایجاد فرصت های مساوی برای همگان
▪ آموزش (پرورش) تمامی کودکان با یک روش
▪ معلمان مربی اند نه مستبد (معلم در نقش هادی و راهنما)
▪ در مدارس ژاپن تفریح و شادی ضروری است
▪ در مدارس با تفریح و شادی دانش آموزان را وارد به مشارکت و همکاری می کنند
▪ درژاپن کلاسها به گروه های کوچک تقسیم می شود.
▪ ژاینی ها کوشیده اند شادی و لذت را به فرایند یادگیری بیامیزند.
▪ درکلاسهای درسی ژاپن تعارض دشمنی بین معلم و شاگرد وجود ندارد.
▪ هیچ دانش آموزی در ابتدایی مردود نمی شود- هیچ دانش آموزی ازمشارکت درفعالیت ها منع نمی شود
ژاپنی ها اعتقاد دارند تجربه ها، تأثیر بلند مدت در رشد دارد لذا برای پرورش افراد تجارب مهم هستند
▪ برنامه درسی ملی دربردارنده راهکارهایی برای فعالیتهای غیردرسی دانش آموزان می باشد (برنامه نظافت مدرسه) از آنجا که درمدارس ژاپنی سرایداری وجود ندارد. پاکیزه نگه داشتن کلاسها، راهروها یا سرویس های بهداشتی زمین های بازی برعهده دانش آموزان است.
نگارنده که خود به مشاهده از مدارس ژاپن پرداخته، بسیاری از دانش آموزان ابتدایی و پیش دبستانی را درحال نظافت کلاس و مدرسه دیده است. در یکی از مدارس ابتدایی درکیوتو و یک مرکزپیش دبستانی درتوکیو شاهد دستمال کشیدن بچه ها در راهرو و کلاس بوده است.
به زعم برخی پژوهشگران درمدارس ژاپن آموزش قلب ها و اندیشه ها بچه ها مدنظر است.پژوهش لوئیس (۱۹۹۵)، نشانگر تجلی فرهنگ ژاپنی در فرآیند آموزش و یادگیری در مدارس ژاپن است. و درمدارس به صورت حیرت انگیزی آموزش و یادگیری در قالب سناریوهای فرهنگی مدیریت می شود و آموزش و پرورش ژاپن تا حدود زیادی فرهنگی است و مبتنی بر فرهنگ ژاپنی است.
آموزش وپرورش ژاپن با همه محاسن که می تواند برای ما آموزنده باشد و از تجارب موفق درس گرفت ولی در دهه های اخیر با مشکلاتی مواجه بوده که منجربه تفکر و تعقل صاحبنظران علوم تربیتی ژاپن شده است از جمله Bullying(اذیت و آزار بچه ها) کمی انگیزه دانش آموزان برای درس نداشتن علاقه برای ادامه تحصیل (پرفسور نقی زاده)،عدم توجه به فردیت ]در ژاپن به کارگروهی و تیمی بسیار توجه می شود- در نتیجه فرد و خواسته های فردی کمتر مورد توجه است[ موجب مشکلاتی شده است. که درخور توجه است.
ویژگی مهم فضای فرهنگی مدارس ژاپن (دردوره ابتدایی) سرزندگی، شلوغی، شادابی، شادی و جار وجنجال کلاس است. معلمان ژاپنی برخلاف همکاران خود در سایر کشورها تلاشی برای سکوت و ساکت و بی حرکت نگه داشتن دانش آموزان خود نمی کنند. از آنجا که دانش آموز مجاز است با بغل دستی خود صحبت کند برای تراشیدن مدادش از جا بلند شود یا پرده ها را بکشد. این قبیل کارها، اختلال درنظم کلاس بشمار نمی رود.
بنابراین نظم و انضباط تحمیلی نیست و در نتیجه کلاسها نیز شلوغ و پرجار و جنجال است و این امر از نظر معلمان، بی اشکال است.

منبع:http://www.5dabestani.mihanblog.com/post/239

سرمشق گیری

سرمشق گیری:این روش بسیار در بچه ها معمول است و همان یادگیری از راه مشاهده

است.بسیاری از رفتار کودکان از طریق تقلید از رفتار بزرگسالان چون: والدین، برادران،خواهران بزرگتر و

معلمان آموخته میشوند.همچنین رفتار بچه ها روی هم دیگر تاثیر دارد.علاوه بر اینها مهارتهایی چون:

ورزشهای گوناگون:دوچرخه سواری، رانندگی اتومبیل و... مبتنی بر مشاهده و سرمشق گیری از رفتار

دیگران هستند.

جونز در یکی از پژوهش های خود برای برطرف کردن ترس کودکان از این روش استفاده کرد.در این پژوهش

کودکانی که از خرگوش سفید میترسیدند پس از مشاهده کودکان دیگری که با خرگوش سفید بازی می

کردند ترسشان از این حیوان ریخت.البته عکس این جریان نیز صادق است:کودکی که از موش نمی ترسد

ممکن است با مشاهده ی رفتار ترس آلودی که مادرش در برابر موش از خود نشان میدهد، ترسیدن از

موش را یاد میگیرد.

در انتخاب سرمشق برای یادگیری از راه مشاهده،باید دونکته ی مهم رادر نظر گرفت:نخست:بین فرد

سرمشق و فرد سرمشق گیرنده باید نوعی سنخیت یا شباهت باشد از جنبه های سنی،علاقه،وضع

ظاهری،و....که هرچه این شباهت بیشتر باشد یادگیری بهتر صورت خواهد گرفت.دوم اینکه شخصی که

سرمشق واقع میشود باید از حیثیت و اعتبار زیادی برخوردار باشد.

در استفاده از سرمشق دهی به دانش آموزان سعی کنیدکه هم رفتار مطلوب فرد سرمشق و هم رفتار

سرمشق گیرنده را مورد تقویت قرار دهید.برای مثال:وقتی که از یکی از دانش اموزان زرنگ کلاس می

خواهید تا پای تابلو برود و مسئله ی دشواری را حل کند و قصدتان اینس تا دانش آموزان دیگر کلاس نحوه

ی حل کردن مسئله را از او بیاموزند پس از حل کردن مسئله هم دانش آموزی را که پای تابلو

میفرستید،تقویت کنید و هم دانش آموزان کلاس را که راه حل مسئله را از او یاد میگیرند مورد تقویت قرار

دهید.

برگرفته از وبلاگ اول ابتدایی

راه

هميشه آغاز راه دشوار است !

عقاب در آغاز پر کشيدن گاه پر ميريزد ،

اما در اوج حتی از بال زدن هم بی‌نياز است ...

 

 

همه برایم دست تکان دادند،

اما کم بودند دستانی که تکانم دادند...

 

 

  

امروز بهانه ای است تا بوسه ای نثار دستانت شود و تبریکی تقدیمت.

دانای عشق روزت مبارک.